Szeroki repertuar kompozycji Kelly-Marie zawiera koncerty na harfę i orkiestrę (And Then at Night I Paint the Stars [A potem nocą maluję gwiazdy], 2002) czy na wiolonczelę i orkiestrę (This Is the Color of My Dreams, [Oto kolor moich snów], 1997). Teraz kompozytorka łączy te dwa instrumenty w jednym utworze, podwójnym koncercie na harfę i wiolonczelę zatytułowanym En el escuro es todo uno (W ciemności, wszystko staje się jednością).

Tytuł utworu pochodzi z sefaradyjskiego przysłowia, które—słowami kompozytorki—“zachęca nas do tego, aby zrozumieć, że wszyscy jesteśmy równi. Kiedy tylko pozbędziemy się społecznych i ekonomicznych powiązań, jesteśmy bardziej do siebie podobni niż różni. Każda z czterech części zawiera muzykę inspirowaną tradycją sefaradyjską, a konkretnie pieśniami ludowymi w języku ladino [język Żydów hiszpańskich i portugalskich]. Wybrałam pieśni, które w jakiś sposób odnosiły się do egzystencji kobiet i do znaczenia słowa ‘matka’. Tę ideę można interpretować dosłownie jako relację matki do dziecka, lub w przenośni jako Izraela będący kolebką wiary”.

Pierwsza cześć odwołuje się do Lamenty z Bułgarii i jest „w dużej części powolna i liryczna” przyznaje kompozytorka. „Liryka jest często przerywana głośną, rytmiczną, szarpaną nutą. Zauważamy te przerywniki, ale brniemy dalej wraz z nurtem opowieści. To ilustruje fakt, że sami potrafimy zarejestrować brutalność czy smutek w naszym życiu czy w historii, ale potrafimy się od nich odwrócić i robić swoje”. Kompozycja rozpoczyna się od słów: „Matko, matko, deszcz pada z nieba, łzy kapią z moich oczu”.

“Si veriash a la rana to piosenka dla dzieci w jezyku ladino, odnaleziona w Turcji i na Bałkanach”, dodaje kompozytorka. „To szybka, rytmiczna i zabawna piosenka ma uczyć dziewczynki jak czerpać radość z pracy w kuchni, przypominając im, że dzielą się tą pracą ze swoimi siostrami. Po solowym otwarciu odwołującym się do rytmu modlitwy, muzyka staje się niemal skoczna—to część oparta na piosence ludowej”.

Część trzecia (Yigdal) to kadencja na dwa instrumenty solowe i wibrafon. Jest modalna, ale zawiera w sobie wątki z jigdalu (liturgicznego hymnu, w którym wyraża się wiara Izraela w Boga) wyśpiewywanego tradycyjnie w Konstantynopolu.

Ostatnia część jest oparta na dwóch pieśniach: Noches, noches, buenos noches, pieśni o miłości najprawdopodobniej pochodzącej z Sarajewa i Ven Chicka Nazlia, zabawnej pieśni-flircie przypuszczalnie pochodzącej z Turcji. Pierwsza część rozpoczyna się tuż po zakończeniu kadencji, bez pauzy; jest powolna i nastrojowa, składa się z kanonowej prezentacji motywu przewodniego Noches, noches. Druga część jest oparta na szybkiej i podnoszącej na duchu melodii z Ven Chicka Nazlia.