Arcydzieło polskiego kina, które do dziś wstrząsa i porusza. "Pasażerka" Andrzeja Munka i Witolda Lesiewicza to przełomowy film o pamięci, winie i mechanizmach samooszukiwania. Oparty na prozie Zofii Posmysz, ukazuje spotkanie byłej nadzorczyni Auschwitz z dawną więźniarką – konfrontację, w której przeszłość domaga się prawdy. Choć Munk nie zdążył ukończyć filmu, jego niekompletna forma stała się jednym z najważniejszych symboli polskiego kina moralnego niepokoju.

Przełomowe dzieło Andrzeja Munka oparte na prozie osadzonej w Auschwitz Zofii Posmysz. Akcja toczy się na dwóch planach – współczesności lat 60., gdy była nadzorczyni Liza dostrzega podczas transatlantyckiego rejsu dawną więźniarkę Martę oraz obszernych wspomnień z obozu. Młode kobiety toczyły tam psychologiczną grę, w której decydująca o życiu i śmierci Liza "wychowywała" Martę, bezskutecznie usiłując ją złamać. 

Była SS-manka, choć zwierzała się mężowi, wybiela jednak swoją rolę w Auschwitz. W filmie przedstawione zostają obie wersje jej obozowej biografii i relacji z Martą. W tle tej konfrontacji widz obserwuje sceny z Auschwitz, szokujące jak na reguły ówczesnej kinematografii – nagie więźniarki na nocnym apelu, czy ostatnią drogę do komory gazowej. 

Prace nad "Pasażerką" przerwała śmierć Andrzeja Munka w wypadku. Dzieło, mimo że niekompletne i enigmatyczne, zostało świetnie przyjęte przez krytykę, zdobywając nagrodę w Cannes.

"Pasażerka", reż. dir. Andrzej Munk, Witold Lesiewicz, Polska 1963, 80 min, j. polski / napisy: brak