Alina Szapocznikow – jedna z najwybitniejszych rzeźbiarek XX wieku – w swojej twórczości łączyła doświadczenie Zagłady, kruchość ciała i odwagę eksperymentu. W Muzeum POLIN prezentujemy dwie jej rzeźby z 1962 roku: "Samogłoskę" i "Spółgłoskę".

Alina Szapocznikow (1926–1973) należy do grona najoryginalniejszych rzeźbiarek XX wieku. Ocalała z Zagłady, po wojnie kształciła się w Pradze i Paryżu, a od początku lat 50. rozwijała działalność artystyczną w Polsce i we Francji. Jej twórczość wyrasta z osobistego doświadczenia, a zarazem z odwagi eksperymentu: konsekwentnie poszerzała warsztat rzeźbiarski o nowe materiały i sposoby pracy.

W "Samogłosce" bryła piaskowca została uformowana na podobieństwo filologicznej definicji samogłoski – w kształt litery V – a szczelinę artystka dopełniła odlewem z brązu. "Spółgłoska", powstała w tym samym roku, dopełnia ten dialog między kamieniem a metalem, naturą a kulturą. Obie prace pokazują, jak Szapocznikow obserwowała zmienność materii, wykorzystywała pęknięcia i krawędzie kamienia, oraz jak z tych badań rodził się jej własny język rzeźbiarski.

Pokaz w galerii "Dziedzictwo" Muzeum POLIN uzupełnia prezentacja filmów o artystce. To przestrzeń refleksji nad sztuką, ciałem i pamięcią – nad życiem mimo Zagłady i nad formą, która potrafi unieść to doświadczenie.

Zakup rzeźby "Samogłoska" był możliwy dzięki dofinansowaniu Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Zdjęcia:

1-3: Alina Szapocznikow w pracowni w latach 60. XX wieku, fot. M. Karewicz / East News

4: Rzeźba "Samogłoska", fot. I. Książek / Muzeum Historii Żydów Polskich

5: Rzeźba "Spółgłoska"