Z pochodzenia Izraelczyk, Avner mieszka obecnie w USA. Komponując sięga do przeróżnych historycznych i kulturowych odniesień, dzięki czemu jego muzyka odwołuje się do emocji, jednocześnie odkrywając nowe terytoria. Jego utwory opierają się na niezwykle bogatym i złożonym zasobie dźwięków, wywołując niespotykane dotąd faktury i barwy, zarówno w kontekście orkiestry, kameralnym czy solowym.
Muzyka Dormana jest grana przez najlepsze orkiestry świata i należy do stałego repertuaru najznamienitszych dyrygentów (np. Zubina Mehtę, Ricarda Chailly czy Andrisa Nelsonsa) oraz solistów (m.in. Gila Shahama, Martina Grubingera czy Hilary Hahn). Poza Nigunim [Melodie] w sezonie 2018-2019 miały miejsce wyczekiwane premiery utworów takich jak Eternal Rhythm [Wieczny rytm], nowy koncert na perkusję napisany dla Simona Rubino i orkiestry NDR Elbphilharmonie Orchester, czy nowy koncert skrzypcowy dedykowany Sayace Shoji.
Muzyka Avnera Dormana była wielokrotnie nagradzana. W 2018 roku kompozytor został laureatem nagrody Azrieli przyznawanej w dziedzinie muzyki żydowskiej. Jego debiutancka opera, Wahnfried, zakwalifikowana została do finału International Opera Awards w kategorii Premiery Światowe. W wieku 25 lat Dorman został najmłodszym laureatem prestiżowej izraelskiej Nagrody Premiera za Ellef Symphony. W późniejszych latach zdobywał wiele międzynarodowych nagród, m.in. ASCAP, ACUM oraz nagrodę Ligi Azjatyckich Kompozytorów [Asian Composers League].
Avner Dorman jest bardzo aktywny – obecnie pełni funkcję dyrektora muzycznego orkiestry kameralnej z Cleveland. Obronił tytuł doktora w dziedzinie kompozycji na Juilliard School of Music i pracuje jako Adiunkt na Wydziale Teorii Muzyki i Kompozycji w Sunderman Conservatory of Music w Gettysburg College.
www.avnerdormanmusic.com
Nigunim (Koncert skrzypcowy No. 2) - przeczytaj opis utworu >>
Kompozycja Nigunim (Trzecia Sonata Skrzypcowa) miała swoją premierę w 2011 roku w Nowym Jorku w wykonaniu Gila i Orli Shaham, dla których została napisana. W roku 2014, kompozytor rozwinął partię fortepianu na orkiestrę, a w 2017 roku gruntownie ją przerobił. W takiej to formie kompozycja zwyciężyła konkurs Azrieli Prize for Jewish Music w 2018 roku. „Próbowałem wnieść do utworu więcej elementów ludowych, a także zaakcentować rytm poprzez podkreślenie roli orkiestry” tłumaczy sam kompozytor, „poprzez użycie instrumentów w nietypowych dla nich zakresach, oraz stawiając na innowacyjne techniki wykonawcze. Wydaje mi się, że największym wyzwaniem było dla mnie zachowanie oryginalnej partii na fortepian bez jednoczesnego przytłoczenia partii skrzypiec, utrzymując w ten sposób równowagę, dzięki której utwór zachowuje formę prawdziwego koncertu”.
Nigunim (l.mn. od nigun, hebr.) to typ żydowskiego religijnego śpiewu grupowego, zwykle improwizowanego i zawierającego powtórki dźwięków, np. „bam-bam-bam” czy „doi-doi-doi”. Mogą one mieć charakter żałobny lub pobożny, ale także radosny czy triumfalny. Dr James Loeffler zauważa na stronie myjewishlearning.com, że nigunim są “często opisywane jako mistyczna muzyczna modlitwa czy może duchowy język, który funkcjonuje ponad słowami. Pieśni te skomponowane są z wielu melodycznych fraz, zwykle wyśpiewywanych bez akompaniamentu instrumentów i bez słów”. Są one „śpiewane w charakterystycznym wyrazistym stylu z dramatyzującą intonacją, podobną do muzyki kantoralnej nazywanej w języku jidysz krechts [dosł. jęki, wzdychanie, szloch] lub knejcz [szczypanie].
Dorman wspomina, że podczas przygotowań do pracy nad Nigunim postanowił „zbadać muzykę wywodzącą się z różnych żydowskich tradycji z różnych części świata oraz to, jak te przeróżne rodzaje wpisują się w szerszy lokalny kontekst. Ze zdziwieniem odkryłem, że istnieją pewne wspólne elementy muzyczne łączące żydowską śpiewną intonację z Ameryki Północnej z pieśniami ślubnymi z Azji centralnej, z muzyką klezmerską i modlitwami aszkenazyjskimi. Mimo iż nie użyłem żadnej z istniejących melodii żydowskich w utworze Nigunim, główne tropy i kierunki melodyczne utworu są inspirowane tymi właśnie wspólnymi elementami. Poza tym, konkretne części utworu czerpią z lokalnych nieżydowskich tradycji muzycznych z każdego z badanych regionów. Na przykład, w drugiej części utworu są zapożyczenia z ludowych rytmów gruzińskich, podczas gdy część czwarta inspirowana jest tańcami macedońskimi.” Robert Markow
