„Lala”
Praca na którą składa się szmaciana lalka i album ze zdjęciami
Autorką jest Zofia Wiergilas z Zespołu Szkół Fototechnicznych w Warszawie

Ręcznie wykonana materiałowa lalka o wydłużonej sylwetce i nieproporcjonalnie dużej głowie. Twarz jest jasna, o uproszczonych rysach. Widoczne są różowe usta oraz duże, ciemne oczy bez zaznaczonych źrenic. Przez twarz przebiegają ciemne smugi i ślady zabrudzeń. Włosy wykonano z grubych, kremowych włóczek swobodnie opadających na ramiona i sukienkę.
Lalka ubrana jest w jasnoróżową suknię z szerokim dołem i krótkimi rękawami. Materiał nosi ślady przypaleń, przetarć i ciemnych plam. Brzegi sukni są nieregularne i postrzępione. Zniszczenia widoczne są także na szyi i dłoniach lalki.
Zestawienie delikatnej formy zabawki ze śladami uszkodzeń budzi niepokój i może przywoływać skojarzenia z utratą bezpieczeństwa, kruchością oraz doświadczeniem przemocy.
Obok lalki znajduje się gruby album fotograficzny w grubejmiękkiej, brązowej, skórzanej oprawie. Na okładce widoczny jest tłoczony ornament w formie ramki. Wewnątrz umieszczono jedenaście czarno-białych fotografii rodzinnych. Przy fotografiach po lewej , wsuniętych w foliowe koszulki.
Pierwsza fotografia przedstawia wnętrze sklepu z drewnianą ladą, wagą i półkami wypełnionymi słojami, butelkami oraz pojemnikami. Na ladzie ustawiono lalkę w długiej, czystej różowej sukni, z długimi jasnymi włosami.
Druga fotografia portretowa przedstawia kilkuletnią dziewczynkę stojącą obok drewnianego krzesła. Dziewczynka ma krótkie, ciemne włosy obcięte w prostą grzywkę. Ubrana jest w jasną sukienkę z drobnym wzorem, ciemne podkolanówki i zapinane buty. W dłoniach trzyma niewielki jasny przedmiot. Na siedzisku krzesła ustawiono lalkę w różowej sukni z długimi jasnymi włosami.
Na kolejnej fotografii widoczny jest drewniany budynek z dwuspadowym dachem i zegarem przy wejściu. Budynek stoi przy torach kolejowych. Na rampie ustawiono lalkę w różowej sukni. Jedna z jej rąk uniesiona jest w geście pożegnania.
Następna fotografia przedstawia młodą kobietę siedzącą na ławce. Kobieta ubrana jest w kraciastą sukienkę i płaszcz, nogę ma założoną na nogę, w dłoni trzyma książkę. Odwraca głowę i patrzy w dal poza kadrem. Obok niej ustawiono lalkę w różowej sukni. W tle widoczny jest fragment trawnika i drzewa.
Kolejna fotografia przedstawia młodą kobietę i mężczyznę opartych o rowery. Para stoi przed kamiennym łukiem bramy. Obok ustawiono dwie lalki: jedną w różowej sukni z długimi jasnymi włosami oraz drugą ubraną w niebieskie spodnie i czarną bluzę, z krótkimi brązowymi włosami wykonanymi z włóczki.
Na następnej fotografii widoczna jest uśmiechnięta para młoda. Kobieta ubrana jest w białą suknię i trzyma bukiet kwiatów. Mężczyzna stoi obok w ciemnym fraku z jasną koszulą i muszką. Wokół ustawiono wiklinowe kosze z kwiatami. Przed parą znajdują się dwie obejmujące się lalki — jedna w różowej sukni, druga w niebieskich spodniach i czarnej bluzie.
Na kolejnych czterech fotografiach widoczne są ruiny kamienic — nadpalone ściany, wybite okna i hałdy gruzu u podnóża budynków. Na tle ruin ustawiono zniszczoną lalkę w różowej sukni noszącej ślady przypaleń i zabrudzeń.
Jest też fotografia przedstawiająca tory kolejowe oraz wagony bydlęce, do których wprowadzane są kobiety z małymi dziećmi. Na rampie ustawiono lalkę ubraną w niebieskie spodnie i czarną bluzę, z krótkimi brązowymi włosami z włóczki.